One Epic Ride for SRACC

Eén epische rit voor SRACC

ARNHEM_KMC_GEL_POCKET

Op woensdag 18 september gingen onze vrienden van de Staffordshire Regimental Association Cycling Club hun uitdaging van 400 mijl aan, aangedreven door KMC. Het betekende voor SRACC veel meer dan alleen een fysieke uitdaging, zoals je zult ontdekken.

Lee Davies vertelt hun verhaal...

Zoveel mensen om te bedanken en terwijl het stof is neergedaald, zal ik de komende dagen en weken die mensen bedanken die zonder hun vrijgevigheid en steun dit niet zou zijn gebeurd. Terwijl ik buiten het Regimentsmuseum stond met het SRACC Arnhem 75-team, waarvan ik eerlijk gezegd twijfelde of een aantal van hen zouden voltooien. maar iedereen die op 18 september net na 07.30 uur uitreed, rolde op 22 september opnieuw de haven van Rotterdam binnen .

 

Met een gevoel van doelgerichtheid in onze gedachten stonden we voor foto's naast onze regimentsmascotte, de regimentsnormen voor de SRA en de medailles van majoor Cain, een van de beste soldaten van het regiment, die zo zorgvuldig werd vastgehouden door zijn dochter. Toen ik naar zijn VC keek, wist ik dat we in de geest van de mannen van Arnhem geen enkele kans hadden om de uitdaging aan te gaan. Het was een fantastische steun van onze eigen en regimentsfamilies.

 

Dag 1

Een rit van 160 kilometer naar RAF Coningsby om de nacht door te brengen. De rit naar Coningsby gaf ons pas de eerste keer dat de groep als volledig team reed (98%). We hebben geluncht bij 'Grannies' Café in Cotgrave, ongeveer. 40 mijl, wat een welkome aanvulling was voor de volgende etappe van de etappe. We gingen verder, maar hadden een technisch probleem met een van de Riders-zadelpalen. De ondersteuningschauffeur ging vervolgens op een genademissie om wat Carbon-grijperpasta te vinden. We ontmoetten hem in Fulbeck voor een rustpauze en voerden enkele noodreparaties uit. We kwamen op tijd in Coningsby aan met een gemiddelde snelheid van 26,5 km/u. We waren allemaal geboekt in de Sgts Mess en voorbereid op de volgende dag. We kregen een heerlijke maaltijd geserveerd in de Abbey Lodge, net buiten Woodhall Spa. Terug naar de Mess voor een goede en welverdiende nachtrust.

 
 

Dag 2

Dag 2 begon met een presentatie aan de Sgts-mess omdat ze ons hadden opgebaard voor de nacht. Hoe geschokt waren we toen we ontdekten dat Mess Manager Jess de dochter was van een 'Stafford' Dave Bond die in de jaren 90 bij sommigen van ons diende. We gingen verder naar de Battle of Britain Memorial Flight Tour om die iconische vliegtuigen te zien. Helaas stond de Dakota vast in Manchester vanwege motorproblemen. In plaats daarvan een foto met de prachtige Lancaster met een presentatie aan Diane, onze gids. Het was een absoluut voorrecht om dichtbij het historische vliegtuig te mogen zijn. Vervolgens verhuisden we naar Woodhall Spa om een ​​krans te leggen bij het 1st Airlanding Bde Memorial in Woodhall Spa. De eerste tranen kwamen toen ik een emotioneel gedicht voorlas dat speciaal voor onze rit door Derek Watts was geschreven. Het gedicht ging over de reis van een soldaat van huis naar Arnhem, Steve speelde de last post en Reveille. Op dat moment begonnen we te beseffen waarom we deze Herdenkingsrit deden. Wij danken Patricia Duke-Cox, de voorzitter van het Museum, voor de toestemming om de Herdenking uit te voeren en voor het verstrekken van versnaperingen. Even snel wisselen van onze Arnhem75-rittrui en dan de zware rit naar Hull met vermoeide benen van de dag ervoor. Op ca. Om 18.30 uur kwamen we aan in de veerhaven, op de veerboot die ons naar Nederland zou brengen. 71 mijl.

Dag 3

Dag 3 bracht ons van Rotterdam naar Arnhem en was naar mijn mening de zwaarste rit van bijna 160 kilometer met de hele tijd de wind in ons gezicht. Het begon langzaam toen de renners zich aanpasten aan de Nederlandse infrastructuur. Rotterdam is een drukke stad en we hadden het geluk dat we onze vriend Pete, onze Nederlandse gids, hadden om ons te helpen de stad uit te navigeren. Het vangen van de rivierveerboot was een ervaring. We stopten ook voor een fotomoment bij de Swan Bridge. We stopten bij een prachtig café/restaurant aan de rivier in Schoonhoven, waar we werden getrakteerd op zelfgemaakte soep en broodjes. We vervolgden onze rit over de Dijkweg die feitelijk de rivier volgt tot aan Arnhem. Een grote opluchting toen we Oosterbeek binnenreden en werden begroet door een Willy's Jeep in het Airborne Museum door een groep WW2 Reenactors. Toen we met hen spraken, ontdekten we dat sommigen uit Tamworth kwamen. We wensten hen het beste en gingen verder, terwijl het licht uitviel in onze accommodatie. We kwamen net voor 20.00 uur aan en werden begroet door de 'Fast group' met een feestelijk flesje bier. Het was gelukt, we waren in Arnhem. Na een snelle schoonmaakbeurt genoten we van een werkelijk schitterende Italiaanse maaltijd, bereid door de gastheren van onze accommodatie. Rond middernacht hebben we ons klaargemaakt voor de nacht. 

 
 

Dag 4

De Dodenherdenking en vanaf het begin liepen de emoties hoog op. Vanwege vermoeidheid en de late start hebben we de route gewijzigd naar 20 mijl, waarbij we de Para Drop op Ginkle Heath achterwege hebben gelaten. Het was jammer, maar ik denk dat de extra rusttijd nodig was voor het team. We gingen verder naar onze eerste herdenking, die op de CWGC-begraafplaats in Oosterbeek was. Ik deelde de Poppy Crosses uit aan het hele team en de naamkaartjes van alle graven van de mannen van de South Staffords. Vervolgens verhuisden we naar de begraafplaats om een ​​geweldige dame te ontmoeten, Wilhelmina Reiken, een jong meisje van 9 toen de slag om Arnhem begon, nu 84 jaar oud. Ze gaf ons een persoonlijk verslag van haar ervaringen en vertelde over haar speelgoedhond die haar troostte en het graf dat ze had. bestaat al 75 jaar. Ze vertelde ons ook dat ze nu, na vele jaren proberen de Helmet Trooper die Edmond droeg tijdens de strijd, in bezit te krijgen en aan het kruis van zijn tijdelijke graf werd geplaatst.

We hadden het voorrecht zo'n persoonlijk verslag te horen van de strijd en het effect dat deze op haar en het Nederlandse volk had. We nodigden haar uit om onze kleine herdenkingshandeling bij te wonen, niet alleen ter ere van de mannen van de South Staffords, maar ook van allen die in de strijd zijn gesneuveld en op de begraafplaats begraven liggen.

 
 
Na de dienst kreeg elk lid van het team een ​​laminaat met de namen van South Stafford-soldaten die op de begraafplaats begraven lagen. Vervolgens gingen ze op eigen gelegenheid de kruisen neerleggen en dachten na over de offers die gebracht waren. Ik kan zeggen dat het een emotionele ervaring was.
 
Toen de begraafplaatsherdenking voltooid was, gingen we verder naar de oude 'Lonsdale'-kerk. Dit was de locatie waar de South Staffords de perimeter en het gebied rond de kerk verdedigden waar 2 mannen van het regiment voor hun daden het Victoria Cross ontvingen. We hebben twee kransleggingsceremonies gehouden, de eerste was bij de Bank van de 'Lonsdale Force'. Dit is waar Francis Clarkson, de dochter van een van de ontvangers van het Victoria Cross, majoor Robert Cain, met de groep sprak over het feit dat haar vader opnieuw een echt voorrecht was om Francie, haar en haar familie bij ons te hebben.
 

Vervolgens hebben we namens de burgers van onze partij een krans gelegd bij het kerkmonument. Dit zou bij het monument van Volk van Gelderland in het Airborne museum zijn, maar vanwege een botsing van gebeurtenissen konden we de krans niet op die locatie leggen. De krans werd gelegd door een van de burgers van onze partij ter ere van de Nederlanders die tijdens de Slag zijn omgekomen en de duizenden die daarna hebben geleden.

De laatste herdenking vond ongeveer anderhalve kilometer verderop plaats op de locatie waar de tweede van de twee Victoria Crosses werd gewonnen. De Jack Baskeyfield-boom. Toen we het kruispunt naderden waar hij dapper zijn positie verdedigde, merkten we dat zich mensenmassa's langs de kant van de weg hadden verzameld. Toen we het aan de lokale bevolking vroegen, kregen we te horen dat het konvooi van oldtimers 'Race to the Bridge' binnenkort zou passeren. Onverschrokken gingen we door met onze herdenkingsdienst, de Last Post, en de stilte werd onberispelijk in acht genomen, zelfs door de groeiende menigte. We voltooiden de dienst net op tijd voordat de eerste van honderden voertuigen uit die periode doorkwamen, aangevoerd door enkele re-enactors van alles wat met fietsen te maken had, wat een grote verrassing was.

Tijdens de stoet besloten we dat we, nadat het laatste voertuig was gepasseerd, achteraan in het konvooi zouden aansluiten en onze eigen race naar de brug zouden rijden. We deden allemaal ons uiterste best om hen bij te houden, maar helaas raakte de groep uiteen. Uiteindelijk hergroepeerden we ons allemaal en staken en staken de brug over.
Dat was het dan, de herdenkingen waren compleet. Via Arnhem en Oosterbeek gingen we terug naar onze accommodatie. We hadden wat vrije tijd om ons klaar te maken voor de laatste etappe de volgende dag. We hebben allemaal genoten van een paar biertjes op een plaatselijk festival een paar honderd meter van waar we logeerden. We spraken met de lokale bewoners die onze inspanningen zowel nu als met de soldaten van de 1e zeer op prijs stelden Airborne Division in september 1944.

Dag 5

De laatste dag was een vroege start waarbij we om 08:30 uur teruggingen naar de haven. De stemming was een beetje ingetogen omdat we graag langer hadden willen blijven, vooral voor de officiële ceremonie op de CWGC-begraafplaats. Helaas moesten we een rit van 100 mijl afleggen om de uitdaging te voltooien. We verlieten Arnhem en volgden onze route van een paar dagen daarvoor. Bij het Airborne Museum trok ik de groep op en bedankte hen voor hun inzet en steun. Het was een fantastische reis geweest die grotendeels volgens plan verliep.
Met de wind in de rug versnelde het tempo zodra we op de Dijkweg waren die ons helemaal terug zou brengen naar onze afspraak met onze Nederlandse gids 'Pete'. We stopten voor wat meer gastvrijheid in het restaurant in Schoonhoven. Het laatste loodje was nog te gaan, maar daarvoor overhandigden we Pete een herdenkingstrui en maakten hem tot erelid van de SRACC. We kwamen op tijd en zonder incidenten aan in de haven en dat was het. Het rijden is voltooid. We namen afscheid van onze vrienden Les en Pete en bedankten hen voor al hun inzet. Het enige dat nog overbleef waren een aantal feestelijke drankjes op de veerboot, waarvan sommige tot in de vroege uurtjes werden gevierd.

Dag 6

Het schip meerde de volgende ochtend vroeg aan, maar vanwege technische problemen werd de ontscheping vertraagd. Eindelijk van het schip ontmoetten we het wegtransport om ons terug te brengen naar Lichfield. Een probleem met het fietstransport vertraagde ons vertrek, dus werd besloten om het merendeel terug te sturen met de minibus en de Bike Van zou zo snel mogelijk volgen. De fietsen waren geladen en de ondersteunende voertuigen kwamen rond 15.00 uur terug in Lichfield. Alle teamleden en support crew veilig terug naar huis. Fietsen geborgen en uitrusting uitgeladen, we namen allemaal afscheid. Gemengde gevoelens, want we waren allemaal blij dat we weer normaal waren, maar misten elkaars gezelschap al.
Het was werkelijk een fantastisch avontuur geweest.
Arnhem 75 SRACC Herdenkingsrit… Klus geklaard!
Terug naar blog